Kazimierz Barański
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
11 sierpnia 1894 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Partia | |
Odznaczenia | |
![]() |
Kazimierz Barański, ros. Казимир Станиславович Баранский; ps. Kazimierz Kobecki, ros. Казимир Кобецкий (ur. 11 sierpnia 1894 w Łęcznie, zm. 14 sierpnia 1937 w Moskwie)[1] – radziecki funkcjonariusz służb specjalnych, zaangażowany w organizację Zamachu w Cytadeli Warszawskiej, rezydent wywiadu radzieckiego w Polsce.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie chłopskiej. Posiadał wykształcenie średnie, ukończył 7 klas szkoły handlowej w Piotrkowie Trybunalskim. Przeniósł się do Rosji, gdzie w 1918 roku podjął pracę w jednym z banków w Moskwie. W sierpniu 1918 roku zmobilizowano go do Armii Czerwonej. Ukończył wydział artyleryjski 1 Moskiewskich Kursów Dowódczych. W grudniu 1918 roku wstąpił do Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). Od lutego 1919 roku służył jako komisarz polityczny w dywizjonie artylerii lekkiej. Następnie przeniesiono go do oddziału rejestracyjnego (wywiad wojskowy) sztabu Frontu Zachodniego, gdzie w czasie walk na froncie został ranny. Po wyleczeniu kontynuował służbę wojskową w Armii Czerwonej[2].
W marcu 1921 roku przeszedł do Oddziału Zagranicznego (INO) CzeKa. Objął funkcję zastępcy rezydenta CzeKa w Warszawie. Jednocześnie był funkcjonariuszem Wydziału Wywiadowczego Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. Od 1923 roku pełnił funkcję rezydenta INO OGPU w Warszawie pod dyplomatyczną przykrywką drugiego sekretarza poselstwa politycznego ZSRR w Polsce. Występował pod nazwiskiem Kazimierz Kobecki. Do jego zadań należał werbunek agentów wśród Polaków. Był zaangażowany w organizację Zamachu w Cytadeli Warszawskiej[3].
Polskie władze podejrzewały go o współudział w wysadzeniu Cytadeli, lecz z braku dowodów nie aresztowały go. Objęto go jednak dozorem policyjnym. W jego otoczenie wprowadzono polskiego agenta, który dostarczał radzieckiej ambasadzie spreparowane dokumenty. Latem 1924 roku podczas tajnego spotkania z agentem, został aresztowany i pobity przez Policję Państwową. Po tym incydencie uznany w Polsce za persona non grata i odwołany do Moskwy, gdzie pełnił służbę w centrali OGPU[4]. 24 kwietnia 1925 roku odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru[3].
W latach 1930–1933 naczelnik 6 Oddziału INO OGPU (Daleki Wschód). W 1933 roku naczelnik 4 Oddziału INO OGPU/GUGB NKWD. 11 grudnia 1935 roku awansowany na stopień majora bezpieczeństwa państwowego. Do 23 lipca 1936 roku Urzędnik do zadań specjalnych GUGB INO NKWD, tego samego dnia stanął na czele 6 Oddziału Wydziału Transportowego Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego[3].
11 maja 1937 roku został aresztowany w czasie wielkiej czystki pod zarzutem szpiegostwa i przynależności do "polskiej organizacji wojskowej"[1]. W procesie skazano go na karę śmierci i rozstrzelano 14 sierpnia 1937 roku. Jego ciało zostało skremowane w Krematorium Dońskim w Moskwie. 22 września 1956 zrehabilitowany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR jako ofiara represji stalinowskich[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Владимир Антонов, Владимир Карпов: Расстрелянная разведка. ВЕЧЕ, 2012. ISBN 978-5-4444-0153-8.
- ↑ Баранский Казимир Станиславович. 2016. [dostęp 2017-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-31)]. (ros.).
- ↑ a b c d Кадровый состав органов государственной безопасности СССР. 1935−1939. [dostęp 2017-07-31]. (ros.).
- ↑ Grigorij Biesiedowski: Pamiętniki dyplomaty sowieckiego. Katowice: Polski Instytut Wydawniczy, 1985.
- Czerwoni (wojna domowa w Rosji)
- Funkcjonariusze Czeki
- Majorowie bezpieczeństwa państwowego
- Funkcjonariusze radzieckich służb specjalnych w Polsce
- Polscy komuniści straceni w ramach czystek stalinowskich
- Polscy funkcjonariusze rosyjskich i radzieckich służb specjalnych
- Polscy komuniści
- Polscy działacze KPZR
- Straceni przez rozstrzelanie
- Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru
- Urodzeni w 1894
- Zmarli w 1937